جهان هر کس کسی دارد یار نورسی دارد. من هم تو را دارم مرشد حق تو را نگه دارد. بی وفا نگارمن می کند بکارمن خنده های زیرلب عشوه های

Enter

نه چاره ای نه راهی جهان درمونده‌ام الهی از کاروان هستی‌ جا مانده‌ام الهی نومیدم و پریشان نه چاره ای نه راهی‌ نه تکیه گاهی‌ نه

Enter

منوچهر سخایی خداحافظ دو دستم را به صورت می فشردم میخواستم اشکهایم را نبینی به مژگانت به ابرویت به مویت به رنگ سرخ لبهایت به

Enter

جدایی منوچهر سخائی 1000 پائیز سر اومد هزاران گل در اومد دلم دریای خون شد خبر از تو نیومد جدا از تو جوونیم سر اومد جوونی رفتو

Enter

بذار امشب بخوابم منوچهر سخائی روز روشن میره باز شب میرسه غم میاد به هر دری سر میزنه مگه میشه چشامو هم بزارم وقتی غم قلبمو خنجر

Enter

قدیما منوچهر سخائی قدیما یادش بخیر دلا هم اشیون بودن خوشگلا خوشگل ترا یککمی مهربون بودن دخترا گیسو بلند ابرو کمون غنچه دمون تو

Enter

لالایی منوچهر سخائی لا لا لا گل بادوم بخواب اروم بخواب اروم بخواب اروم گل پونه دنیا اینجور نمیمونه گل عمرت نشه پر پر بترس از چرخ

Enter

دلم خوش نیست منوچهر سخائی تنها دل من آ. خدا دل من دلم تنگ و دلم تنگ دلم با لاله هم رنگ بنالم تا بسوزه مگه به حال من دل سنگ

Enter

پشیمون منوچهر سخائی اینقدر جدایی نکن دیر آشنایی نکن نمیترسی که روزی به آتیشم بسوزی اون وقت میشی پشیمون این خط و اینم نشون اون

Enter

دوستش دارم از منوچهر سخایی همه میگن ای داد بیداد فلانی هم بدامش افتاد کار دله دلم میخواد دوسش دارم بله دوسش دارم دوسش دارم بله

Enter

میدونم از منوچهر سخایی تا سرو گردن ناز تو پیدا میشه تو کوچه تند و تند پنجره ها وا میشه عاشق بینوا غرق تماشا میشه میون عاشقا

Enter

بابا رو بوس کن از منوچهر سخایی کوچولوی من تویی تو تویی تو اهوی من تویی تو تویی تو تو یاس سپیدی قربون نازو ادات تو نور امیدی

Enter

لب دریا از منوچهر سخایی یادت میاد که اون روز لبه ساحل تو شنها بازی میکردی سر یه بوسه با هم شرط می بستیم توی دریا ریگ اندازی

Enter

کلاغا از منوچهر سخایی غروبا که میشه روشن چراغا میان از مدرسه خونه کلاغا یاد حرفای اون روزت می افتم که تا گفتی به جون و دل شنفتم

Enter

دریای بی آرام ویگن من کیم دریای بی آرام خسته و دیوانه ای ناکام تو مرا آرام کن آرام خاک ساحل را به سر ریزم در شب طوفانی چشمه ها

Enter

بر میگردم ویگن مگه میشه تو این خاک هرچه دارم بزارم برم تو خاک غربت دلتنگیمو بکارم به دوری چشم تو من جونیمو دارم برمیگردم

Enter

تنهایی ویگن من از تنهایی اشباعم ، لبریزم غروبی سرد و غمگینم ، پاییزم من از تنهایی اشباعم ، لبریزم غروبی سرد و غمگینم ، پاییزم

Enter

گریه ابر ویگن زدریای کبود ابر سیاهی سحر شد بر فلک چون دود آهی زدریاها به صحراها گذر کرد به هر بام و به هر گلشن نظرکرد گلی پژمرده

Enter

دختر دریا ویگن دلم می خواست دریا بودم همه شور و غوغا بودم تو دختر دریا بودی به از همه دنیا بودی دست زمین و آسمان نمیرسید به

Enter

اله ایکاش با تو می موندم ایکاش از تو می خوندم ایکاش لحظه هام بوی ترو داشت ایکاش عشقت عشق دنیام عشقت شوق فردامه عشقت ایکاش

Enter

خزان ویگن چو نسیم خزان بوزید گل و سبزه و لاله گذشت دگر از سر گلشن و دشت پرنده بهاری خموش و دلشکسته در آشیان نشسته چو شاخه های

Enter

آهوی فراری ویگن لبت به خنده وارفته ای گل رو لاله گوش داری یه دسته سنبل اشکت نبینُم به روی مژگون دردت به جونُم ای خدا فدات کنم

Enter

ملامتم مکن ویگن ملامتم مکن اگر٬ از عشق تو کنم حذر گر در آغوشت نگیرم٬شکوه مکن ای فسونگر دانی که من حق ندارم گیرمت مستانه به بندد

Enter

چرا نمی رقصی ویگن قد و بالای تو رعنا رو بنازم تو گل باغ تمنّا را بنازم تو که با عشوه گری از همه دل می بری منو شیدا می‌کنی چرا

Enter

دل دیوانه ویگن پس از این زاری مکن هوس یاری مکن تو ای ناکام . دل دیوانه با غم دیرینه ام به مزار سینه ام بخواب آرام . دل دیوانه

Enter

دو کبوتر ویگن روزی من وتو ای جان ، همچون کبوترها سر می نهادیم با هم در بستر پرها پرگشاده همره مرغان خوش آواز گه به کوهستان و گه

Enter

یارم شو از پوران و عارف گفتی که دگر ندهم دل خود به کسی رام تو شدم نروم ز پی هوسی شدم از تو جدا که برم به وفایت پی تو شدی ز پی

Enter

افسانه زندگی از عهدیه و عارف بهار من گذشته عشقم افسانه گشته ز بس در دوریش من خون دل خوردم خدایا از این بیگانگی دل خون شدم مردم

Enter

بردی از یادم از دلکش و ویگن بردی از یادم دادی بر بادم با یادت شادم. دل به تو دادم در دام افتادم از غم آزادم. دل به تو دادم

Enter

تجدید عهد همراه با عارف الهه آمدی تا بار دیگر، قصه ی دل گیرم از سر، رنج من گردد فزونتر. عارف: آمدم تا دل آمدم آشفته سر، گفتم

Enter

شب میایی از پوران و منوچهر سخایی شب میایی سر شب میای دم صبح میای میای به خوابم دم به دم پر پر کنی صد باغ گل بر رخت خوابم قربون

Enter

رسوای زمانه همراه با ستار الهه شمع و پروانه منم مست میخانه منم رسوای زمانه منم دیوانه منم رسوای زمانه منم دیوانه منم یار پیمانه

Enter

فارغ از دیگران همراه با عارف دلکش "دلکش" باهم کنج تنهایی باهم باشیم هرجایی گوییم از عشق و شیدایی "عارف" گویم از حسن رویت گویم از

Enter

بوی جوی مولیان مرضیه و بنان بـوی جـوی مـولـیان آیـد همی. یــاد یــار مـهـربـان آیـد همی. ریگ آمـوی و درشتی راه او. زیـر پـایم

Enter

کو بخت بلند پریوش در راه تو من فدا کنم هستی خویش باور نکنم بر جان طلبی گوهر جان آرم پیش باور نکنم زیبند وفا به جان و دل می بندم

Enter

شیرین و فرهاد ایرج عشق شیرین حکایت فرهاد نمی رود از دل نمی رود از یاد بگذر از غم گذشته ها غم مخور ز سرگذشت ما که شد جهان بهشت

Enter

کمتر زن شانه ویگن و پوران بر گیسویت ای جان ، کمتر زن شانه چون در چین و شکنش دارد دل من کاشانه چون در چین و شکنش دارد دل من

Enter

یک شب یک روز عهدیه یه شب یه روز یه ماه یه سال یه عمره که میگردم بدحال چو کبوتر بی پرو بال میرم همه جایه روز دیدم گم شد جونم دور

Enter

بگذر (پوران و ایرج) بیا بزار دستت عزیز من توی دست من از من توبگذر بگزار و بگذر چو من شدم مست تو. تو هم شوی مست من. از من توبگذر

Enter

رفتم الهه رفتم ، رفتم گریزانم از دیدارت ، رفتم پشیمانم از آزارت ، رفتم مکن هرگز یاد مرا برو پیشم دیگر میا مبر نامم بهر خدا شوی

Enter

نازلی جهان بهار خنده زد و ارغوان شکفت. در خانه، زیر پنجره گل داد یاس پیر. دست از گمان بدار! گل داد یاس پیر دست از گمان بدار! با

Enter

زمستون خیالی جهان ای یار نازنینم، یار دل حزینم بیا بشین به پای حرفای آخرینم می دونم که این شبا شبستون آخریه، به بهار نمی رسم

Enter

ساده دل از جهان خدایا خدایا عاشقم عاشق ترم کن عاشق ترم کن آه آه آه آه دل چرا اینجوری نگام میکنی شاید نمیدونی که همونم اگه تو

Enter